Α. Ρουπακιώτης: Θα έπιανε τη Χρυσή Αυγή αλλά δεν τον άφησαν

Γράφει ο Σπαρτιάτης

Όσοι εξ’ ημών συνδυάζουμε την καλή μνήμη με την καλή αίσθηση του χιούμορ, πρέπει να ζητήσουμε από τον κ. Αντώνη Ρουπακιώτη να βγαίνει να τοποθετείται συχνότερα. Ακόμα γελάω ενθυμούμενος την τελευταία του δήλωση. Όχι τόσο για το περιεχόμενό της, όσο για το πρόσωπο που τα είπε και το ωραίο μείγμα που συνιστούν.

Καταρχάς, για όσους δεν τα θυμούνται, ο Αντώνης Ρουπακιώτης διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, ως ένα από τα 4-5 στελέχη που υπέδειξε ο Φώτης Κουβέλης εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ. Περιττό να επισημάνω ότι όλα τα στελέχη της αποδείχθηκαν ένας κι ένας, και απλά διατράνωσαν τη εντύπωση που υπήρχε πάντα στο πολιτικό σύστημα για αυτή την παράταξη της «εναλλακτικής αριστεράς». Πολλά λόγια, λίγες πράξεις, μηδέν αποτελεσματικότητα, αλλά ένα έντονο πάντα στυλ «διανοούμενου».

Εν πάση περιπτώσει, ας μην πιάσουμε και τους υπόλοιπους γιατί μπορεί να γράφω ώρες για αυτούς. Ας μείνουμε στον πρώην Υπουργό Δικαιοσύνης, γιατί δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε Υπουργός Δικαιοσύνης.

Ήταν εκείνος που το Νοέμβριο του 2012 δήλωνε δημοσίως για το νομοσχέδιο που είχε υπογράψει, δηλαδή για τις διατάξεις του μνημονίου που αφορούσαν το υπουργείο του, ότι δεν το έγραψε ο ίδιος και δε ντρέπεται να το παραδεχθεί, και ότι δε συμφωνεί με αυτό. Το είχε υπογράψει, το είχε εισφέρει ο ίδιος στη Βουλή για συζήτηση, το είχε ψηφίσει η Βουλή, είχε γίνει νόμος του κράτους, για να βγει λίγες μέρες μετά ο αρμόδιος Υπουργός και να πει ότι δε συμφωνεί με αυτό και κακώς ψηφίστηκε!

Αναρωτιόμαστε όλοι τότε, τι δουλειά έχει ένας υπουργός να μένει στη θέση του όταν δηλώνει δημοσίως ότι τον ανάγκασαν να φέρει προς ψήφιση νομοσχέδιο με το οποίο διαφωνούσε, και λίγο-πολύ εκβίασαν την υπογραφή του. Ήταν αδιανόητο για εκείνη την εποχή. Φυσικά, από το 2015 και μετά είδαμε τόσες φορές το ίδιο έργο που συνηθίσαμε. Το ίδιο έγινε και τότε. Ο Ρουπακιώτης έμεινε στη θέση του, είχε βλέπεις προστασία από το κόμμα του.

Τώρα που το σκέφτομαι, ο Υπουργός που ζητούσε δημοσίως, με τρόπο σχεδόν αξιολύπητο, να τον λυπηθούν και να τον συγχωρέσουν γιατί δεν πιστεύει αυτά που ψηφίζει, αλλά παραμένει παρ’ όλα αυτά στη θέση του, ήταν ένα καλό πρελούδιο όσων θα ακολουθούσαν με την Πρώτη Φορά Αριστερά. Μπορούμε να πούμε ότι λειτούργησε κάπως ως trailer για ό, τι θα ακολουθούσε.

Έρχεται λοιπόν σήμερα ο υπουργός αυτός, και δηλώνει ότι θα είχαμε ξεμπερδέψει νωρίτερα με τη ΧΑ αν τον άφηναν να ψηφίσει τον αντιρατσιστικό του νόμο. Για όσους δεν τον θυμάστε, ήταν ένα σχέδιο νόμου που πάνω-κάτω ζητούσε να καταδικάζεσαι και να σου επιβάλλεται ποινή αν με τον τρόπο που εκφράζεσαι εκδηλώνεις «εχθροπάθεια». Δηλαδή, αν δεν άρεσαν στον άλλον αυτά που είπες, γιατί λέξη «εχθροπάθεια» στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει, οπότε καθένας την ερμηνεύει κατά το δοκούν.

Σε κάθε περίπτωση, ένας παρεμφερής νόμος, ευτυχώς διορθωμένος ως προς τις πιο τρανταχτές αδυναμίες του αποσυρθέντος, ψηφίστηκε το 2014. Μέχρι σήμερα παίζει να μην έχει καταδικαστεί κανείς βάσει αυτού, ακόμα δε και οι διάσημες περιπτώσεις που έφτασαν στα δικαστήρια βάσει αυτού κατέληξαν σε αθώωση. Εν ολίγοις, ένας αποτυχημένος ποινικός νόμος, που θα ήταν ακόμα πιο αποτυχημένος αν είχε την πιο ακραία μορφή που του είχε δώσει ο Ρουπακιώτης.

Έχουμε λοιπόν από τη μία ένα νόμο που αν ψηφιζόταν, κατά το Ρουπακιώτη, θα αντιμετώπιζε τη ΧΑ. Έχουμε από την άλλη μια διάταξη, το 187 ΠΚ για την εγκληματική οργάνωση, που αντιμετώπισε τη ΧΑ. Δε «θα αντιμετώπιζε», την αντιμετώπισε. Την έστειλε στη Δικαιοσύνη. Δεν ψηφίστηκε ειδικά για τη ΧΑ, προυπήρχε. Και δε στόχευσε στο λόγο και τις απόψεις που εξέφερε η ΧΑ, αλλά στις πράξεις της.

Είναι καταρχήν ενδεικτικό της διαφοράς νοοτροπίας τους. Ο Αντώνης Ρουπακιώτης προσπάθησε να κυνηγήσει τη ΧΑ ποινικοποιώντας τις απόψεις της. Ο Αντώνης Σαμαράς και η κυβέρνησή του άφησαν απλά τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της, να την τιμωρήσει για όσες πράξεις της παραβίαζαν το νόμο.

Εκτός όμως από τη νοοτροπία, κυρίως είναι διαφορά αποτελεσματικότητας. Η μία μέθοδος απέτυχε ακόμα και απέναντι στο Χάιντς Ρίχτερ, πόσο μάλλον απέναντι σε ένα ολόκληρο κόμμα με εκλεγμένους βουλευτές. Η άλλη, παρά τις προσπάθειες περί του αντιθέτου, πέτυχε την τιμωρία τους.

Και μετά από όλα αυτά, έρχεται κατόπιν εορτής και προσπαθεί να πάρει ένα μερίδιο της επιτυχίας. Κλασικός αριστερός, έστω «εναλλακτικός».

Αναρωτιέμαι ώρες-ώρες τι τραβούσε ο Σαμαράς εκείνη την πρώτη περίοδο της πρωθυπουργίας του. Να πρέπει για ό, τι κάνει και δεν κάνει να συμφωνούν ο Κουβέλης, ο Ρουπακιώτης, ο Μανιτάκης και όλος ο δημοκρατικός αριστερός συρφετός. Όχι και η καλύτερη πρωθυπουργία που ονειρευόταν, σίγουρα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.