8 χρόνια φαγούρα

Γράφει η Φωτεινή Λεντάκη **

Η καθιερωμένη φράση είναι «Επτά χρόνια φαγούρα» για να δηλώσει το κρίσιμο χρονικό διάστημα μιας σχέσης, στην οποία έχουν ήδη εκδηλωθεί/ξεσπάσει οι διαφωνίες, οι διαφορές που δεν γεφυρώνονται, οι εγωισμοί που δεν χειραγωγούνται, τα σόγια που δεν ταιριάζουν και που τα δύο άτομα, το καθένα με τον τρόπο του μπαίνουν στην δύσκολη αποτίμηση/αξιολόγηση της σχέσης με πιο αυστηρά τώρα υποκειμενικά κριτήρια. Εάν η σχέση θα αντέξει ή θα καταβαραθρωθεί, εξαρτάται από την βούληση, τις αντοχές, αλλά και την γνώση να αναδιαρθρώνει κανείς τις καταστάσεις. Με μια μικρή χρονική διεύρυνση, εμείς βρισκόμαστε στα οκτώ χρόνια φαγούρα με το κράτος,  τους θεσμούς, την Ευρώπη, με τους γείτονες και με την φαμίλια μας, που συχνά σπάμε επάνω της τα κύματα της οργής μας ελλείψει δυνατότητας να εκτονωθούμε στην εφορία μας, στο μάρκετ, στον εργοδότη μας, στην μοίρα μας την άτυχη…

Και το υπόβαθρο, το background της φαγούρας, η κρησάρα 8 χρόνια τώρα, η βαθιά κρίση και ύφεση, η οικονομική συρρίκνωση, η επιδείνωση του βιοτικού μας επιπέδου, της ποιότητας ζωής μας, συνάμα όμως και σημαντικότατα η κατάπτωση του ηθικού επιπέδου πρωτίστως της παρούσας κυβέρνησης και δευτερευόντως ή ακολούθως της κοινωνίας. Τα άλλοθι πολλά, οι δικαιολογίες πλείστες, όμως το αποτέλεσμα μετράει και  το αποτέλεσμα πάει από το κακό στο χειρότερο. Η κοινωνία παραπαίει, κλονίζεται, σκοντάφτει σε κάθε βήμα, αφού σχεδόν όλοι έχουν παράπλευρες, αν όχι άμεσες απώλειες. Αν δεν είσαι εσύ ο ίδιος που υφίστασαι ένα πλήγμα, σίγουρα κάποιος από το στενό σου ή ευρύτερο περιβάλλον το υφίσταται κι εσύ πρέπει να συνεισφέρεις. Και από που να αντλήσεις κουράγιο, αισιοδοξία, ενέργεια; Από τα άπειρα μέτρα που σταθερά και μόνιμα υπονομεύουν τις προσπάθειές σου, που κάποιοι ανυπόληπτοι κι ανεύθυνοι τα έσπειραν και υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών σου ή την υγεία, την ήρεμη δύση των σεβάσμιων γηρατειών και ανήμπορων γονιών σου;  Παρόλα αυτά λες ψηλά το κεφάλι και συνεχίζεις σαν ένας σύγχρονος Σίσσυφος, σαν μια αρχαία Ελληνίδα Σπαρτιάτισσα.

Τα αδιέξοδα και τα μείζονα προβλήματα που ταλανίζουν την καθημερινότητά μας έχουν καταγραφεί από πολλούς και οξύνονται μέρα την μέρα, η υπερφορολόγηση, η ανεργία, η φτώχεια, η προβληματική απασχόληση με ότι αυτό σημαίνει απλήρωτες ώρες, καθυστέρηση πληρωμών, η μετανάστευση επιστημονικού κεφαλαίου και το μεδούλι της καρδιάς μας με τους νέους, τις νέες που αφήνουν γεια στην πατρίδα, τα συνεχή λουκέτα…. Οι λύσεις σε όλα αυτά δεν έχουν ανευρεθεί, αναζητούνται, ίσως μάλιστα περισσότερο και από τις λύσεις, οι εφαρμογές, οι πράξεις, οι δράσεις… προς αποκατάστασιν.

Σε όλα αυτά να συνυπολογίσουμε σοβαρά την αντίσταση και δυσκολία των Ελλήνων στον ρεαλισμό, τον ορθολογισμό, στις μεταρρυθμίσεις και την νεοτερικότητα, αλλά και την εξόφθαλμη αδυναμία της κρατικής παρέμβασης για έξυπνη ανάπτυξη μέσω καινοτομικών πρωτοβουλιών και την δημιουργία νέων αγορών. Τι στην ευχή, έναν στρατό από 27.900 κατακαίνουργους κρατικοδίαιτους μας φόρτωσε μέσα στον τελευταίο χρόνο χωρίς μυαλό, χωρίς εφόδια επαγγελματικά, τους επέλεξαν; Το πλάνο εξαντλείται στην χρησιμότητά τους στις επόμενες εκλογές για ψηφαλάκια; Χορτάσαμε από τέτοια, ή μάλλον πεινάσαμε εξαιτίας τέτοιων πολιτικών. 

Μακριά από εμένα η πρόθεση να γίνω προφήτης κακών, αλλά έτσι  δεν πρόκειται να βγούμε επ’ ουδενί από την κρίση και χάνουμε από το οπτικό μας πεδίο το τραίνο στο οποίο είναι επιβιβασμένη η υπόλοιπη Ευρώπη και επιταχύνει με το όνομα Τεχνολογία.  Πράσινη τεχνολογία η Δανία, μηχανική τεχνολογία η Γερμανία κι εμείς τρέχουμε πίσω καταϊδρωμένοι, κολλημένοι στο χρέος, στην λιτότητα, το «νοικοκύρεμα» των δημοσιονομικών μας ελλειμμάτων. 

Και πρέπει να θέσουμε και τα ερωτήματα, που είναι αλληλένδετα με όλα αυτά, ποια η στρατηγική μας, ποια τα σχέδια και τα πλάνα μας,  ποια η συμβατότητα  με την ευρωπαϊκή πολιτική του μεταναστευτικού/ προσφυγικού; Πόσο επηρεάζει η ρευστή, ραγδαία μεταβαλλόμενη γεωπολιτική κατάσταση στην ΝΑ Μεσόγειο τις αποφάσεις μας, αλλά και η οικονομική μας κρίση το ζήτημα αυτό; Μπορούμε να διαχειριστούμε το προσφυγικό και το ζήτημα της έκδοσης των 8 στρατιωτικών με τρόπο που να μην υπολειπόμαστε σε σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ παράλληλα να διασφαλίσουμε την σταθερότητα στις περιοχές που συγκεντρώνονται ή φιλοξενούνται οι μετανάστες, καθώς και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών;
** «Ψυχολόγος, Πρόεδρος Ιδρύματος Πολιτισμού & Εκπ/σης «Ανδρέας Λεντάκης»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *