Το επέκεινα δεν είναι ταμπού

Γράφει η Ελένη Παπουτσή, Εκπαιδευτικός Πολιτισμολόγος (Ευρωπαϊκού Πολιτισμού)

Επειδή σε λίγο καιρό εκ των πραγμάτων,  θα συζητούν στις καφετέριες το θέμα της καύσης-αποτέφρωσης των νεκρών σε στυλ είσαι υπέρ;; Ααα εγώ κατά… Καλό είναι να  μάθουμε και να σκεφτούμε, χωρίς να πάρουμε την απόφαση επειδή ανήκουμε κάπου, η επειδή μας το είπε κάποιος.

Η στάση που κρατάμε απέναντι στο θάνατο εξαρτάται από το τι γνωρίζουμε

Μια προσέγγιση για περαιτέρω διερεύνηση.

{{Οι πολιτισμένοι λαοί της αρχαιότητας φρόντιζαν για τους νεκρούς περισσότερο από τους ζωντανούς. Στους περισσότερους υπήρχε δυνατότητα επιλογής μεταξύ ταφής και καύσης. Θεωρείται   αρχικά ό,τι η καύση προήλθε ή από φόβο προς τους νεκρούς ή για να εξαφανίσουν τα πτώματα, τα οποία θεωρούσαν «πηγή μιάσματος».

*για τις μολύνεις που επέφεραν θανάτους.

Στην Ελλάδα, όπου πίστευαν ότι η ψυχή του άταφου νεκρού περιπλανάται μέχρι να ταφεί, από τους κλασικούς χρόνους μέχρι σήμερα, επικρατεί η παράδοση να θάπτουν τους νεκρούς. Ωστόσο παλαιότερα, στην ομηρική εποχή παρατηρείται το φαινόμενο της καύσης των νεκρών. Στους νεότερους χρόνους την καύση των νεκρών εισήγαγε η επαναστατική Γαλλία λίγο μετά το 1789, αλλά σε εφαρμογή τέθηκε εκατό περίπου χρόνια αργότερα.  Αυτοί που επιθυμούν να καεί το σώμα τους μετά θάνατον δεν βλέπουν το σώμα εχθρικά. Ούτε το θεωρούν «τάφο», όπως το θεωρούσε ο Πλάτων, για να θέλουν να το αφανίσουν.

Στην χριστιανική περίοδο, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία οικειοθελούς καύσης σωμάτων. Πάντοτε ο χριστιανισμός ήταν υπέρ της ολόσωμης ταφής. Δεν υπάρχει απόφαση οικουμενικής ή τοπικής Συνόδου, που να καταδικάζει την καύση, ακριβώς γιατί δεν διανοήθηκε κανείς τότε να θέσει το ζήτημα. Εξάλλου οι χριστιανοί που καταδικάζονταν στον δια πυρός θάνατο δεν τον απέφευγαν, αλλά τον υπέμεναν προσβλέποντας στην τελική ένωση με τον Χριστό, έστω κι αν το σώμα τους καιγόταν.

Το ζήτημα της καύσης προέκυψε στις ΗΠΑ το 1874 μετά από τη δημοσίευση του βιβλίου cremation

Στη χώρα μας άρχισε το 1987 επί δημάρχου Μ Έβερτ, χωρίς κάποια απόφαση.

Σήμερα η αποτέφρωση επιτρέπεται στα 2/3 των πληθυσμών της γης.

Απορρέει από το σύνταγμα και εφαρμόζεται  στις περισσότερες χώρες τις ευρωπαϊκής ένωσης,  στις συμβάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Ιστορικά

Την καύση τη συναντάμε  μετά την άλωση της Τροίας. Στην Αγ. Γραφή χρησιμοποιείται η καύση σαν τρόπος κάθαρσης και εξαγνισμού της ψυχής, και συντελείται σε περίπτωση παράβασης του νόμου.

Σύμφωνα με τους αρχαίους λαούς, η αποτέφρωση οδηγεί στην οριστική ανάπαυση των νεκρών. Πάτροκλος- Αχιλλέας

Κατ αυτούς το σώμα είναι ένα στοιχείο από τα τρία της υπόστασης του ανθρώπου.

Άλλοι λαοί

Οι Ινδοί έκαιγαν του νεκρούς και μαζί έκαιγαν και τις γυναίκες τους.

Οι Βίκινγκς οι θαλασσοπόροι κ πολεμιστές εκτός από την ταφή εφάρμοζαν και την καύση.

Οι Θιβετιανοί   δεν επιτρέπουν τη ταφή, γιατί πιστεύουν ότι η ψυχή βλέποντας το σώμα προσπαθεί να ξαναμπεί μέσα, και η καύση εμποδίζει τον βαμπιρισμό

Οι Ινδουιστές πιστεύουν ότι το σώμα αποτελείται από τα 4 στοιχεία, Γη, νερό, αέρας, φωτιά. Με την καύση επιστρέφει στα στοιχεία αυτά. Η ταφή, είναι επιστροφή στο στοιχείο γη. Με την ταφή στο ποτάμι όπως κάνουν στην Ινδία, επιστρέφει στο νερό.

Σκοπός των τελετών είναι να βοηθήσει τη ψυχή να περάσει τη μεταθανάτια διαδικασία (* Όπως είχαν οι αρχαίοι τον ψυχοπομπό Ερμή)

Η άποψη της εκκλησίας είναι ότι το σώμα είναι ναός της ψυχής, και δεν επιτρέπεται οποιαδήποτε παρέμβαση.

Κατ αυτή οι νεκροί δεν είναι πεθαμένοι, αλλά κεκοιμημένοι και τα οστά είναι ένας  κρίκος που είναι ανάμνηση της παρελθοντικής ζωής, ενθύμηση της παρούσας, και υπόμνηση της μέλλουσας.

Νεκρός για την εκκλησία,  δε σημαίνει τελειωμένος που έχει τελειώσει αλλά τετελειωμένος, δηλαδή  αυτός που έχει τελειωθεί

Η εκκλησία (*εκτός των άλλων)  αρνείται την καύση, γιατί αρνείται το τέλος του ανθρώπου, και τη βία επάνω στο  σώμα του.

Ο καθολικισμός προβάλλει την ταφή, αλλά δεν απαγορεύει την καύση, ενώ οι προτεστάντες αποδέχονται την αποτέφρωση. Οι Ινδουιστές και οι Βουδιστές  παράλληλα με την καύση τελετουργούν.

Απαγορεύουν την καύση οι Ισλαμιστές και οι ορθόδοξοι Ιουδαίοι.

Δανδουλακης Κ. Εμμανουήλ. Καύση των νεκρών στη ορθόδοξη εκκλησία. Πουρναρας θεσσαλονικη 2003.

www.CREMATION. Gr

Τσατσης Θ. Η καύση των νεκρών . Το Βήμα 31/12/2006

Κολλια Ελ. Στον άλλο κόσμο πώς θα πας.Το Βήμα 5/3/2006}}

 //Σύμφωνα με το http://antexeistinalitheia.gr/kafsi-i-tafi-ton-nekron/  (που μπορείτε να επισκεφτείτε)

Κατά την καύση αναδύεται ένα μεταφυσικό πρόβλημα. Όταν ο άνθρωπος πεθαίνει , εγκαταλείπει το υλικό του σώμα μετά περίπου από 40 μέρες. Περιφέρεται αιθερικά για να προσαρμοστεί σε μια άλλη κατάσταση.

Το αιθερικό σώμα, είναι σαν  το πατρόν του υλικού. Όταν διαλυθεί το υλικό σώμα, διαλύεται εσπευσμένα και το αιθερικό. Για αυτό οι Αιγύπτιοι βαλσάμωναν τους Φαραω,ώστε να διατηρούν το αιθερικό τους. Με την καύση, δε προλαβαίνει η ψυχή να προσαρμοστεί στη νέα της κατάσταση. Μεταφυσικά είναι προτιμότερο να θάβεται το σώμα.//

*Υπάρχουν βέβαια και τα σώματα στους ωκεανούς, στη λαβα των ηφαίστειων, που   καρμικά είχαν αποστολή ν αποχωριστούν απ’ τη ψυχή σ αυτές τις γεωγραφικές περιοχές. Υπάρχει λόγος ανύψωσης. Δεν ασκήθηκε όμως  βία.

Εδώ και δεκάδες χρόνια έχουν αρχίσει και συνεχίζουν, σε καλά νοσοκομεία  των ΗΠΑ, έρευνες από μεταφυσικούς ψυχιάτρους, για τον αποχωρισμό της ψυχής, σε αντίστοιχης θέσης άτομα.

Επίλεξε, αλλά με σκέψη και γνώση.

Όπου υπάρχει αστεράκι, είναι δικές μου επεξηγήσεις.

Να ζούμε, ν αγαπάμε, να μαθαίνουμε, να ανυψωνόμαστε, όλοι με Υγεία! Πνεύματος, Ψυχής, Σώματος!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *