Γιατί υπομένουμε τον κυβερνητικό ζυγό;

Γράφει η Ελένη Παπουτσή, Πολιτισμολόγος (Ευρωπαϊκού Πολιτισμού)

Ο άνθρωπος με το ένστικτο αυτοσυντήρησης όταν αυτό λειτουργεί σωστά, δεν υπομένει ούτε περιμένει όταν βλέπει να τον εκμεταλλεύονται , για να ωφελείται μια φατρία..Όταν το αγκάθι είναι στο πόδι σου, αν το αφήνεις παθαίνεις σηψαιμία.

Τι εννοούμε (μέσα μας), θέλει το χρόνο του και δεν αντιδράμε; Αυτόν τον χρόνο που μας έχουν καθορίσει μέχρι τις εκλογές; Είναι σχετική έννοια όταν νιώθεις να σε ποδοπατούν και αυτό φαίνεται μέσα στη φύση…

«Αν είχα καταλάβει από πριν την έννοια του χρόνου, θα είχα γίνει ωρολογοποιός» μας λέει ο ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΙΝΣΤΑΙΝ (New Statesman 16 Απριλίου 1965)

Ο χρόνος είναι ένας ρυθμός, όπως οι παλμοί της καρδιάς,τα κύματα του εγκεφάλου, η παλίρροια του ωκεανού! Στη φύση ο χρόνος δε έχει καμιά σχέση με τη δική μας χρονομέτρηση. Κάθε ζωντανός οργανισμός χρησιμοποιεί τους ρυθμούς του σύμπαντος όπως του ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ καλύτερα.

Μια ψείρα μπορεί να περιμένει (δικούς μας) μήνες ατέλειωτους στην άκρη ενός κλαδιού για να περάσει κάποιο θηλαστικό. Η Χρυσαλίδα του τζίτζικα μένει (δικά μας) χρόνια κρυμμένη στο χώμα κοντά στις ρίζες του πεύκου, ώσπου να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για να μεταμορφωθεί και να ζήσει μια μόνο μέρα, σαν ολοκληρωμένο έντομο!

Για αυτά τα πλάσματα οι περίοδοι αναμονής περνάνε σαν μια στιγμή, όπως το διάστημα ανάμεσα σε δυο χτύπους καρδιάς του ανθρώπου! Βιντεοσκοπώντας τις φασολιές που φυτρώνουν στο σκοτάδι, βλέπουμε καθαρά την επίπονη και αγωνιώδη προσπάθεια του κάθε φυτού να παραμερίσει τα υπόλοιπα και να βγει στο φως…

Αν προβάλουμε αργά τις ταινίες που δείχνουν πώς πετάνε οι νυχτοπεταλούδες, θα δούμε την καθεμιά να δέχεται τα ηχητικά σήματα μιας νυχτερίδας που έρχεται προς το μέρος της, να υπολογίζει την ένταση και την πηγή τους,(των σημάτων) και να κάνει τις κατάλληλες κινήσεις για να τ’ αποφύγει. Κάθε οργανισμός έχει το δικό του τρόπο ζωής, και το δικό του χρόνο, ανάλογα με τις εμπειρίες του περιβάλλοντος. Κοιτάζοντας από μακριά έναν άνθρωπο που κόβει ξύλα , βλέπουμε να υψώνεται το τσεκούρι, πριν ακουστεί το τελευταίο του χτύπημα στον κορμό!!

Εμείς γιατί δεν κάνουμε επίπονη και αγωνιώδη προσπάθεια να βγούμε απ’ το σκοτάδι; Δεν έχουμε ούτε το κίνητρο της φασολιάς, και περιμένουμε να είμαστε καλύτερα; Από εμάς εξαρτάται το πότε θα φύγουν.. Όσο βλέπουν κόσμο να μην αποφασίζει να κινηθεί, τόσο βάζουν το αγκάθι πιο βαθιά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *