Γιατί ζητιανεύουν στην Παγκόσμια Τράπεζα;

Γράφει ο Αγκιτάτορας,

Έσκασε σαν βόμβα η είδηση ότι η ελληνική κυβέρνηση απευθύνεται στην Παγκόσμια Τράπεζα για δανεισμό 3 δισ. Λογικό ήταν, μέσα στο κλίμα γενικότερης ανασφάλειας, ν’ αρχίσουν τα σενάρια για επιπλοκές στην αξιολόγηση και προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικών μορφών χρηματοδότησης ενόψει του Ιουνίου όταν θα προκύψει άμεση ανάγκη αποπληρωμής ομολόγων που λήγουν.

Υπήρξαν επαρκείς εξηγήσεις που διευκρίνιζαν ότι το συγκεκριμένο ποσό αφορούσε δράσεις κατά της ανεργίας και καμιά σχέση δεν είχε με ευρύτερα χρηματοδοτικά ζητήματα. Όταν όμως αρχίζει να ανεβαίνει ο καπνός άντε να πείσεις ότι δεν υπήρξε ποτέ υποψία έστω και υποψία φωτιάς!

Ακόμη όμως κι αν αφήσεις κατά μέρος το αν υπήρχε κάτι ευρύτερο πίσω από αυτή την κίνηση, παραβλέπουμε την εντύπωση που δημιουργεί στις αγορές το γεγονός ότι μια ανεπτυγμένη χώρα του Δυτικού κόσμου αναζητεί πόρους, έστω για λόγους ενίσχυσης της απασχόλησης εκπέμπει την εικόνα μιας ανοργάνωτης χώρας που δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί πλήρως τα Ευρωπαϊκά κονδύλια.

Πόσο τιμητικό νομίζουν ότι είναι για την Ελλάδα να στρέφεται σε φορείς που κατά καιρούς χρηματοδότησαν δράσεις στον Τρίτο Κόσμο ώστε να χρησιμοποιήσει κεφάλαια για οποιοδήποτε σκοπό; Τι αποκομίζουν οι αγορές ως αίσθηση και ποια επίπτωση θα υπάρξει στα επιτόκια δανεισμού της χώρας; Πόσο συμβατή με την Ευρωπαϊκή μας ταυτότητα είναι η καταφυγή σε παγκόσμιους μηχανισμούς έκτακτης ανάγκης;

Λίγες μόνο απορίες για μια ακόμη κυβερνητική απόφαση με τόσο κοντόφθαλμη αντίληψη που αγγίζει τα όρια της πολιτικής αφασίας!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *